ADA ARSLAN'IN GÜNLÜK MACERALARI

GÜZEL BİR FIKRA YA DA HAYAT DERSİ...

2009-12-08T11:12:00.000+02:00

Bir gün, bir çiftçinin eşeği kuyuya düşer. Adam ne yapacağını düşünürken, hayvan saatlerce anırır. En sonunda çiftçi, hayvanın yaşlı olduğunu ve kuyunun da zaten kapanması gerektiğini düşünür ve eşeği çıkartmaya değmeyeceğine karar verir. Bütün komşularını yardıma çağırır. Herbiri birer kürek alarak kuyuya toprak atmaya başlarlar. Eşek ne olduğunu fark edince, önce daha beter bağırmaya başlar. Sonra, herkesin şaşkınlığına, sesini keser. Birkaç kürek toprak daha attıktan sonra, çiftci kuyuya bakar. Gözlerine inanamaz. Eşek, sırtına düşen her kürek toprakla müthiş bir şey yapmakta, toprağı aşağıya silkeleyerek yukarı çıkmasına basamak hazırlamaktadı r. Bir süre sonra, komşular toprak atmaya devam edince, herkesin şaşkınlığı altında eşek, kuyunun kenarından dışarı bir adım atıp, koşarak uzaklaşır!

Hayat üzerinize hep toprak atacaktır; her türlü pislik ile. Kuyudan çıkmanın sırrı, bu pisliği silkeleyip bir adım yükselmektir. Sıkıntılarımızın herbiri bir adımdır. En derin kuyulardan bile yılmayarak, usanmayarak çıkabiliriz. Silkelenin ve biraz daha yukarı çıkın.

Mutlulugun 5 basit kuralını unutmayınız:

1. Kalbinizi nefretten arındırın - Affedin.

2. Düşüncelerinizi endişelerinizden arındırın - Çoğu zaten hiç gerçekleşmez.

3. Basit yaşayın ve elinizdekilerin kıymetini bilin.

4. Daha çok verin.

5. Daha az bekleyin.

YİNE YENİ YENİDEN...

2009-12-07T10:58:00.002+02:00

Bu aralar yazılarımızın arası bayağı açılmaya başladı.Zira bilgisayar başına uzun süre oturamıyorum.Güzel kızımın hala ısrarla kollarımda uyumak istemesi,gece yarılarına kadar gece uykusuna dalmak için beklemesi beni hem yoruyor,hem uykusuz bırakıyor hem de kendime vakit ayırmamı engelliyor.Fotoğraf çekimini bile unutmuşum...Haftasonu canım kankardeşim E. yanımdaydı.Yine sınav için gelmişti.Sınava çalışma aralarında hızlı hızlı sohbet etmeye çalıştık.Onunla sohbeti özlemişim.Neyse geçti gitti.Ada sabah yine çok sevdiği ama beni çok özlediği okuluna gitti.Orada çok mutlu ama beni çok özlüyormuş,okuldan alınca sürekli anne seni çok özledim,seni çok seviyorum diyor.Canım oğlum,ilk göz ağrım,sevgilim ben seni nasıl seviyorum bir bilsen...Hele hele 4.yaşını bitirmene 49 gün kalmışken seni hayretle,hayranlıkla izliyorum...Sen ve kardeşin benim en değerli varlıklarımsınız...Sizleri çok seviyorum...

HAYAT....

2009-12-02T11:44:00.002+02:00

Hayatımız hızla akıp gidiyor.Gelenler,gidenler,bizler...

Geçen hafta bayram öncesi büyük bir grip atlattık Ada ile beraber.Büyük ihtimalle moda gribimiz H1N1 di büyük ihtimalle.Pazar gecesi başlayan,düşmek bilmeyen ateş,çok büyük bir halsizlik,çipil çipil bakan gözler,ateşi vaeken bile üşüme ve sonradan başlayan ishal.Gittiğimiz doktor direkt domuz gribidir diyemeyiz dedi ama test yapma gereği de görmedi.Sağlık ocağındaki doktor boğaz enfeksiyonu başlıyor deyip antibiyotik verdi.Ertesi gün gittiğim doktor gerek yok ama hastalık uzarsa önümüz bayram,doktor bulamazsın siz yine de başlayın dedi.Başladık antibiyotiğe,öksürük şurubuna ve ateş düşürücülere.Hep beraber evdeydik.Ben de kısa süreli de olsa bir enfeksiyon atlattım.Küçük kızımız ciğerlerine inen öksürük sebebiyle zaten antibiyotik kullandığı için korundu galiba bizden.Zira evde ikisini birbirinden aırmanın mümkünatı yok...Ama 4 günde ateşimiz düzeldi.İshalimiz biraz daha uzun sürdü gerçi ama atlattık.En yüksek ateşlerde bile Ada güle oynaya atlatırdı,bu seferki fenaydı,gözünü açamadı canım oğlum.Dün minik kızımızın doktor kontrolü vardı yine,kilo kontrolü.Anlattım Ada'nın durumunu,aşı için onay vermiştik ne yapalım dedim.Artık gerek yok dedi,hastalığı geçirmiş,bağışıklığı almış dedi.Halen öksürüğümüz tam olarak bitmiş değil.Okula başlayan her çocuk aynı sorunları yaşıyor galiba,sürekli bir hastalık durumu...

Herkese geçmişler olsun tabi bize de....Hastalıklar hepimizden uzak olsun...Allah dermansız dert vermesin kimseye...

BİZDEN KARELER

2009-11-18T09:31:00.002+02:00

Hayatımız hızlıca devam ediyor ama buraya artık az uğrayabiliyorum.Anneannemiz gitti,büyük halamız geldi gitti.Haftasonu da dayımız ve teyzemiz yanımızdaydı.Kalabalık,yoğun günler geçirdik.Kalabalığı seven Ada mutluydu,şımardıkça şımardı tabi.Haftaya da bayram tatili için babaannemiz ve dedemiz gelecekler.Umarım yeni fotoğraflar çekebilirim...

Ada hergün okula gidiyor.Okulunu ve öğretmenini çok seviyor.2 hafta önce ilk veli toplantımıza bile gittik.Sınıfımızdaki kız öğrencilerinin anneleri ''Ada'nın annesi siz misiniz'' diye sordular.Hepsi evde Ada'dan bahsediyorlarmış,ben Ada'ya aşığım diyorlarmış.Aşık olmayanlar da mutlaka Ada'dan bahsetmişler.Ada sınıfında çok sevdirmiş kendini.Bu konuda sıcak kanlı,sosyal ve kendine güvenli maşallah.Hep böyle olur inşallah...Koltuklarım kabardı benim de....Erkek annesi olmak süper birşey...Allah'ım herkese nasip etsin.

Kızımız da yavaş yavaş büyüyor.3.5 ayımızı bitirdik.Uyku alışkanlıklarımız halen devam etmekte ama mutluyuz.Çok güleç bir bebek.İnsan yüzüne aşırı ilgisi var.Kalabalığı ve insanları yadırgamıyor,herkese gülücükler atıyor...Kızım olduğu için çok şanslıyım...

DUYGUSAL ZEKASI YÜKSEK ÇOCUK NASIL YETİŞTİRİLİR?

2009-11-13T13:05:00.002+02:00

Çocuklar her an değişebiliyorlar. Bir an oldukça neşeliyken, beş dakika sonra ağlayıp kızgın bir boğa gibi oyuncaklarını odanın içinde oradan oraya fırlatabiliyorlar. Özellikle engellendikleri zaman ne yapacakları kestirmek oldukça güç. Birçok ebeveyn gibi siz de, bu sinir bozucu dönemlerde nasıl tepki vermeniz gerektiğini bilmenin zor bir şey olduğunu düşünebilirsiniz. Aslında hiç de zor değil. Tek yapmanız gereken yazımızı okumak!

Uzmanlar bu çocukluk çağı çöküşlerinin aslında çocuğunuza erken yaşta -duygusal gelişiminde sıçramalar ve ilerlemeler kaydettiğinde- kendisini nasıl sakinleştirebileceğini ve güçlü duygularını nasıl kontrol edebileceğini öğretmek için en iyi fırsat olduğuna inanıyorlar ve ailenin güvenli çemberinin bu hayat derslerini öğretmek için en iyi ve en güvenli yer olduğunu düşünüyorlar. O halde ne yapmak gerek? Psikolog John Gottman “Duygusal Zekâsı Yüksek Çocuk Yetiştirmek” adlı kitabında, çocuğunuza öfke, engellenme ya da karışıklık gibi büyük duyguları anlamasına ve kontrol altına almasına yardım ettiğinizde, onun duygusal zekâ bölümünü ya da duygusal IQ sunu da geliştireceğinizi söylüyor.

Gottman ayrıca, yüksek duygusal zekâya sahip bir çocuğun daha düşük duygusal IQ ya sahip bir çocuğa göre, duygularıyla çok daha iyi başa çıkabileceğini, yoğun duygusal rollerden kendisini soyutlayabileceğini, başkalarını anlayabileceğini ve iyi ilişkiler kurabileceğini ve güçlü arkadaşlıkları çok daha kolay şekillendirebileceğini söylüyor.

Diğer uzmanlar da, duygusal IQ nun çocukları kişilerarası ilişkilerini başarılı bir şekilde yönlendiren, kendinden emin, sorumluluk sahibi ve başarılı yetişkinler olmalarındaki önemi noktasında hem fikirler.

Peki, çocuğunuzun duygusal IQsunu geliştirmesine nasıl yardımcı olabilirsiniz? Gottman çocuğunuza duygularını analiz etmesini ve çatışmalarını kontrol etmesini öğretirken kullanabileceğiniz bir dizi adımlardan oluşan “duygusal koçluk” adını verdiği bir taktiği öğretiyor. İşte bu taktiğin işleyişi:

• Çocuğunuz size nasıl hissettiğinden bahsettiğinde ona yakın dikkat gösterin ve daha sonra sizinle paylaştıklarını ona geri yansıtın.
• Eğer zamanınızın büyük bir kısmını yeni doğan bebeğinizle harcadığınız için çocuğunuzun kendisini terkedilmiş hissettiğinden şüphelenirseniz, örneğin, ona her şeyin yolunda olup olmadığını sorun, eğer o da sizinle aynı fikirdeyse, ona “Haklısın. Annen bebekle gerçekten çok ilgileniyor.”diyebilirsiniz.
• Daha sonra, onun söylediklerini anladığınızı göstermek için kendi hayatınızdan örnekler verin. Ona kendi kardeşiniz babanızla eğlence parkına gitmeye başladığında ve siz gidemediğinizde nasıl hissettiğinizi ve kendi anne babanızın sizi daha iyi hissettirmek için neler yaptığını anlatın. Bu, çocuğunuza herkesin bu duyguları yaşayabileceğini ve geçireceğini anlatacaktır.

Çocuğunuzun duygularını adlandırmasına yardım edin

Çocuklar sınırlı kelime haznesi ve sebep-sonuç ilişkisini kavramadaki yetersizliklerinden dolayı, sık sık duygularını tanımlamakta sıkıntı yaşıyorlar. Çocuğunuzu, ona duygularını tanımlaması için etiketler vererek duygusal kelime haznesini oluşturması konusunda cesaretlendirebilir siniz. Eğer parka gidemediği için düş kırıklığına uğramış gibi davranıyorsa “Bunun için üzülüyorsun, öyle değil mi?” diyebilirsiniz.

Ayrıca onun bazı şeylerle ilgili güçlü duygularının çatışmasının normal olduğunu bilmesini sağlamalısınız – örneğin, kreşteki ilk haftası boyunca hem heyecanlanmış hem de korkmuş olabilir.

Eğer çocuğunuz sebepsiz yere üzgün ve sinirli görünüyorsa, büyük resme bakmayı ve onu üzen şeyin ne olabileceğini düşünmeyi deneyin. Son zamanlarda nasıl hareket ettiniz? Siz ve eşiniz onun bulunduğu ortamda hiç tartıştınız mı? Eğer her şeyin yolunda gittiğinden emin değilseniz, o oyun oynarken izleyin ve onu dinleyin.

Çocuğunuzun duygularını onaylayın

Çocuğunuz, sizinle birlikte bir puzzle yapamadığı için çıldırmış hale geldiğinde ve öfke nöbeti geçirdiğinde, ona “ Bu kadar üzülmeni gerektirecek bir şey yok” demek yerine bu tepkisinin normal olduğunu kabul edin. “Bir puzzle’ı bitiremediğinde bu durum senin gerçekten sinirlerini bozuyor, öyle değil mi?” deyin. Ona tepkilerinin yakışıksız ve haddinden fazla olduğunu anlatarak, onları bastırması gerektiğini hissettirin.

Öfke nöbetlerini öğrenme araçlarına dönüştürün

Eğer çocuğunuz dişçiyle randevusu olduğunu duyduğunda sinirleniyorsa, onu muayene için hazırlayarak duygularını kontrol etmesine yardım edin. Onunla neden korktuğu, muayene boyunca neleri bekleyebileceği ve neden gitmeye ihtiyaç duyduğu hakkında konuşun. Ona bir zamanlar ezberden okuma öncesi yaşadığınız korku sahnesini ya da yeni bir işe başlarken yaşadığınız paniği ve arkadaşlarınızdan birinin sizi daha iyi hissettirdiğini anlatın. Duygular hakkında konuşmak çoğu yetişkinde olduğu gibi çocuklar için de aynı şekilde işler.

Problem çözmeyi öğretmek için çatışmaları kullanın

Çocuğunuz sizinle ya da diğer çocuklarla kafa kafaya gittiğinde, sınırlarını netleştirin ve daha sonra ona çözüme yönelik rehberlik edin. Örneğin, “Tahtadan kuleni devirdiği için kız kardeşine kızgın olduğunu biliyorum, fakat ona vuramazsın. Seni bu kadar kızdıran başka ne olabilir?” diyebilirsiniz.

Eğer çocuğunuzun bir fikri yoksa ona seçme hakkı tanıyın. Öfke kontrolü uzmanı Lynne Namka çocuğunuza gergin olduğunda öncelikle karnını, çenesini ve yumruklarını kontrol etmelerini, “öfkeyi içinden atmak için” derin nefes almalarını ve kontrolü yeniden elde ettikleri için kendilerini mutlu hissetmelerini söylemenizi tavsiye ediyor. Daha sonra, Namka, çocuğunuza içindeki öfkesini dışarı atması için, örneğin “Sen bu şekilde bağırdığında çok öfkeleniyorum” gibi bir şeyle başlayabilir, güçlü bir ses kullanmasına yardım etmenizi söylüyor. Çocuklar, ancak diğer insanları öfkeleri yüzünden incitmedikleri sürece, öfkelerinin kabul edilebilir olduğunu bilmelidirler.

Sakin kalarak ona örnek olun

Çocuğunuz duygularını dışa vurduğunda nasıl tepki verdiğinizi de kontrol etmek isteyeceksiniz. Kızgın olduğunuzda incitici sözler kullanmamanız önemlidir. “Beni deli ediyorsun” demek yerine “Bunu yaptığında beni üzüyorsun” demeyi deneyin, böylece çocuğunuz problemin kendisi değil, davranışı olduğunu anlayacaktır. Çocuğunuzun kendine olan güvenini sarsacak şekilde aşırı suçlamalardan kaçınmaya dikkat edin.

Ve bunlardan başka, kendi duygularınızla etkileşim halinde olun. Bazı ebeveynler çocuklarını rahatsızlık verici durumlardan ve zorluklardan koruyabilmeyi umarak kendi negatif duygularını görmezden gelirler. Fakat kendi gerçek duygularınızı saklamanız sadece çocuğunuzun kafasını karıştıracaktır. Örneğin, sinirliymiş gibi davranmadan sinirlendiğinizi itiraf ederek, çocuğunuza her zor duygunun kontrol edilebileceğini gösterebilirsiniz

Bu bilgiler bana sevgili Merve teyzemizden mail olarak geldi.Canım sana teşekkür ederim...

beremdoaarslan496.jpg hosted at ImageShack.us

2009-11-11T23:13:00.001+02:00

Quickpost this image to Myspace, Digg, Facebook, and others!

2009-11-11T22:43:00.003+02:00

Bugünlerde yoğunuz...gelenler,gidenler,hastalıklar...

Ada pazar günü ateşlendi.Tabi az da olsa insan telaşlanıyor,ortalıkta dolaşan bazı virüslerden dolayı...2 gün okula gidemedi.Bugün tekrar gitti.Özlemiş okulunu....Ankara'da yağmurlar başladı,hastalıksız atlatsaydık şu kışı...

ADA ŞARKILARI 2

2009-10-22T10:00:00.003+03:00

ADA ŞARKILARI DAVUL DEMİŞ Kİ...

2009-10-20T09:14:00.002+03:00

ADA'NIN ŞARKILARI 1

2009-10-19T11:26:00.003+03:00

SPIDER MAN ADA

2009-10-19T09:09:00.000+03:00

http://www.kideo.com/starmaker.asp?PID=14479000ct

Ada'yı spıder men yaptım.izleyin bakalım...

EVİMİZİN AĞASI

2009-10-15T09:14:00.003+03:00

Dün oğluşumun okulunda ilk tanışma partisi vardı.Önceki gün öğretmeni not göndermiş,çocuklar istedikleri kostümleri giyebilir diye.Bizim kostümümüz yoktu tabi.Ama Ada hemen anne ben spıderman olacağım dedi.Annecim bizim öyle kostümümüz yok dedik.Yazın aldığımız takım elbiseni giyersin damat olarak gidersin dedik.Hep kızlar prenses olarak gidecek değil ya,benim oğlum da prens olarak gitti.

Sabah bir özenle giydi takım elbisesini ama ayakkabılarını giydirip de şöyle bir bakınca pantalonun paçalarının kısaldığını bizim tabirimizle ''düttürü leyla'' olduğunu görünce şaşırdım.Oğlum ne çabuk uzamış,kocaman olmuş diye gurulandım.Bir yandan da niye dün gece kontrol etmedim,kısacık pantalonla çocuk nasıl gidecek dedim ama tabi mecbur gitti.

Okulda çok eğlenmişler.Oğlumun korktuğu palyaçolar gelmiş ama uzaktan bakmış,yaklaşmadıkları için korkmamış oğlum.Yarışmalar yapılmış.İki kız arkadaşı Ada ile birlikte yarışabilmek için kavga etmişler.En son anne ben Buse ile evlendim dedi.Annecim bunun için önce büyüklerden izin istenir dedim ama umursanmadım....Umarım büyüyünce de aynı şeyi yapmazsın hayatım yoksa kötü kaynana olurum bak...

NEŞELİ YEMEKLER...

2009-10-08T10:51:00.002+03:00

Tesadüfen bulduğum neşeli sandviçler...Sebze sevmeyen çocuklara çözümmüş ama ekmekleri bu hale getirene kadar strese giren anneler bir de çocuk bunu yemezse ne hale gelir bilemem artık...Sitenin adresi http://www.funkylunch.com/gallery.htm burda.Bir bakın daha neler var neler...

SON RESİMLER SON DURUMLAR

2009-09-30T09:25:00.003+03:00

Yakışıklı oğlum dün biraz üzgündü.Öğlen uyku saatinde uyumak istememiş ve ağlamaklı olmuş.Ben okula almaya gidince nerede kaldın anne dedi.Öğretmeni annen uykudan sonra gelir demiş heralde.Akşam da yarın okula gitmeyeceğim dedi.Ne oldu dedim.Cavit Ozan oğluma vuruyormuş bir de balonunu alıyormuş.Tamam ben öğretmenine söyleyeceğim,siz de beraber oynamayın dedim.Sabah Ada'nın yanında öğretmenine söyledim,bir sürü de balon bıraktım.İnsan acemi olduğu konularda ne yapacağını bilemiyor.Aşağıda kıskançlık ile ilgili yazıyı okurken ne kadar çok hata yaptığımın farkına vardım.Evet Ada'ya daha çok ilgi göstermeye çalışıyoruz,daha çok öpüyoruz,yanımızda yatmaya bile başladı-ki bu da hataymış- kendi yatağında kendini yalnız hissetmesin diye.Ama hatalardan ne kadar çabuk dönülse o kadar iyidir.Daha dikkatli olmak gerekiyor.Mesela en çok yaptığım hata ''sessiz ol kardeşin uyuyor'' oluyor.Bir de okula daha önce başlasaymış iyi olacakmış.Düzenin bozulması çocuk için kötü bir şey.Bazı hataları yaptık,düzeltmeye başlamamız gerekiyor.Tabi okuldan alamam,artık düzenimiz böyle olacak.Ama başka düzenlemelere gitmek gerekiyor galiba.Deneyimli annelere ihtiyacım var...Fikirlerinizi bekliyorum...

KARDEŞ KISKANÇLIĞI 2

2009-09-29T22:04:00.003+03:00

Kıskançlık, sevilen birinin başkası ile paylaşılmasına katlanamamaktır. Kıskançlığın içgüdüsel yani doğuştan getirdiğimiz genlerimize şifrelenmiş olduğu ileri sürülmektedir. Yaşamın her döneminde görülebilir ancak çocuklukta biraz daha yoğun yaşanabilir. Bu duyguyla ilk tanışma iki yaş civarındadır. Doğal, evrensel ve insanı oldukça mutsuz eden bir duygudur. Önemli olan ne boyutta yaşandığıdır. Çocuk, herkesin kendisinden daha iyi olduğunu ve kendisinin herkesten daha az sevildiğini düşünmeye başlar. Özellikle küçük çocuklarda yeni doğan kardeşi kıskanma kimi zaman yaşamı etkileyecek ve davranış bozukluğuna neden olacak derecede yoğun yaşanabilen bir duygu olabilmekte ve yardım gerektiren bir hal alabilmektedir.

BELİRTİLER:

*Çocuk o güne kadar evde kendisi ilgi ve sevgi odağıyken birden ikinci plana itilmiş gibidir. Artık anne babasının ve diğer yakınlarının sevgi ve ilgisini kardeşiyle paylaşmak durumundadır. Sevilmediği düşüncesiyle anneden tamamen uzaklaşır, içe kapanır, yemek yememeye ve zayıflamaya başlayabilir. Kabus gördüklerini, çişlerinin geldiğini bahane ederek ilgiyi kendi üzerlerine çekmeye çalışırlar. Altını ıslatma, parmak emme gibi davranışlarla önceki gelişim evresine gerileme görülebilir.

* Hem gün içinde hem de geceleri aşırı sinirli olurlar. Huzursuz bir görünümleri vardır, sakinleşmekte zorlanır ve kimi zaman çevrelerindeki insanlara öfkeli davranabilirler. Kendine ya da eşyalara yönelik saldırgan davranışlarda bulunabilirler.

*Evden ayrılmayı reddetmeyle birlikte (Örn: okula gitmek istememe) baş ağrısı, mide bulantısı gibi psikosomatik belirtiler, (emin olmak için fiziki muayene yaptırılmalıdır) huzursuzluk, isteksizlik ve diğer stres belirtileri sık sık gözlenebilir.

*Yeni bir kardeşin doğumu çocukta ilgi ve koruyuculuk, sıkıntı ve kıskançlık gibi çelişkili duygular yaşanmasına neden olur. Artık eskisi kadar sevilmeyeceği korkusu daha anne hamileyken başlayabilir. Son aylarda annenin yorgun, isteksiz ve yeni gelecek kardeşin hazırlıkları ile uğraşıyor olması çocuğun huysuzlaşıp, anneden ayrılmak istememesine neden olabilir.

*Bazı çocuklar kıskançlık duygularını açıkça ortaya koyarak kardeşine vurma, onun oyuncağını kırma, "ondan nefret ediyorum" deme gibi davranışlar gösterirken bazıları da bu duygularını bastırır ve aşırı sevgi gösterir, bu davranışın altında çoğu zaman ana-babanın sevgisini kaybetme, tepki görme korkusu yatar.

*Anne babaya sık sık onu sevip sevmediklerini sorma ve sevgilerinden bir türlü emin olamama yaşanabilir.

ÖNERİLER:

*Kardeşi doğmadan önce ona anlayabileceği bir dilde aileye yeni bir üyenin geleceği, evdeki ortamın her zamankinden daha heyecanlı ve karışık olabileceği, örneğin eve sık sık misafirlerin gelip gideceği, annenin hem yorgun olacağı hem de bebekle daha çok vakit geçirmek zorunda kalacağı, çünkü küçük bir bebeğin gereksinimleri olduğu ama aynı şeylerin o doğduğunda da yaşandığı ve her şeyin zamanla tekrar düzene gireceği anlatılabilir. Böylece çocuk psikolojik olarak daha hazırlıklı olacaktır. Bunları anlatmak için son ana kadar beklenmemelidir. Öncelikle rahatlayın, çocuklar etraflarındaki yetişkinlerin davranışlarından etkilenirler.

*Çocuğa somutlaştıramayacağı sözler söylemeyin. "Sakın endişelenme seni de bebek kadar seveceğiz" cümlesi iyi niyetli olsa da çocuğun anne babanın sevgisi için kardeşle yarışmasına yol açar.

*Hamilelik döneminde babası ya da başka bir aile üyesi (anneanne, babaanne) büyük çocuğun bakımıyla ilgili yemek yedirme, banyo yaptırma, uyutma gibi işlere başlayabilir. Böylece anne hastanedeyken ya da bebekle meşgulken çocuk kendini ihmal edilmiş hissetmez ve yaşantısının değiştiği fikrine kapılmaz.

*Anne baba aralarında işbölümü yaparak, anne yeni bebekle ilgilenirken babanın diğer çocukla ilgilenmesi çocukta kendisiyle de ilgilenildiğini hissetmesini sağlar.

*Anne babanın çocuğa kardeşin doğdu ama senin dünyanda değişen bir şey yok, sana olan sevgimizde bir azalma yok mesajını sadece sözcüklerle değil davranışlarla da iletmelidirler. Bu da ancak çocuğa zaman ayırmaya devam ederek onunla konuşarak, onunla ortak faaliyetlere girerek ve ona sorumluluk vererek olur.

*Kıskanan çocukla mümkün olduğunca nitelikli zaman geçirilmeye çalışılmalı, daha önce yapmaktan hoşlandığı alışkanlıklarını gerçekleştirmesine olanak verilmelidir. Yeni gelen kardeşle birlikte önceden gerçekleşen oyun parkına gitme, akşam yemeğinden sonra hikaye okuma gibi etkinlikler birden bire son bulmamalıdır. Bu sayede çocuk statü kaybına uğramadığını farkederek özgüvenini yitirmeyecektir.

* Yeni doğan bebeğe aşırı sevgi gösterisinde bulunmak yerine, var olan sevgiyi ilk andan itibaren paylaştırabilmeyi hedeflemek daha doğru olacaktır.

*En iyi niyetli misafirler bile sadece bebekle ilgilenip büyük çocuğu unutma eğilimi içindedirler. Yakınların yalnızca bebekle ilgilenmemelerini, büyük çocuğa da alışık olduğu tarzda ilgi ve sevgi göstermelerini söylemek, "Kardeşin doğunca senin pabucun dama atıldı" gibi sözler söylememeleri konusunda uyarmak işe yarayacaktır.

* Bebek için söylenen "Ne kadar yaramaz, sürekli ağlıyor ve beni yoruyor oysa ben seni daha çok seviyorum" gibi bir cümle çocuk tarafından inandırıcı bulunmayıp, tam tersine onu kandırmayı istediğiniz inancı verebilir. Bu da en başta çocuğun size olan güvenini zedeleyecektir. Bebeğe sürekli "bebek" demek yerine doğrudan adını söylemeye başlamak bebeğin bir nesne değil de canlı bir varlık olduğunu anımsatacaktır. · Bebeğe "benim" değil "bizim" diye başlayarak hitap etmek ve "Sessiz ol, kardeşin uyuyor" gibi sözlerle çocuğun yaşantısını bebeğe göre ayarlamak kıskançlığı tırmandıracaktır.

*Aşırı kaygı içeren tavırlarla çocuğu bebekten uzaklaştırmaya çalışmak, yapılabilecek en büyük hatalardan biri olacaktır.

*Kıskanmasın diye çocuğa aşırı hoşgörü göstermek durumu kötüleştirecektir. Örn: Önceden yalnız yatan çocuğun anne babasıyla yatmasına izin verilmemelidir. Çocuğa kıskanmasın diye gösterilen aşırı ilgi, bu seferde kardeşinin onu kıskanmasına neden olabilir.

*Bebeğe zarar vermesine izin verilmeyeceği kesin bir dille anlatılmalıdır.

*Çocuk kardeşinin canını yaktıysa, görünüşte çok kötü olan bu davranışın gerçekte bebeğe zarar vermek için değil, bir parça düşmanlık içeren bir incelemeden başka bir şey olmadığını bilin. Burada önemli olan aşırı tepki göstermemek, kibarca reaksiyon gösterip sinirlenmeden (yoksa sizi sinirlendirmek için bu davranışı tekrarlayabilir) uyarıda bulunmaktır. Çocuk mesajı alsa da almasa da iki kardeşi yalnız bırakmamak doğru olacaktır. (Beş yaşına gelene kadar çocuklar zarar verip vermediklerini kavrayamazlar.)

*Kardeşe yönelik olumsuz duyguları reddedip, önemsememek yerine, onları kabul edip, tanımaya çalışın; "Anne, hep bebekle ilgileniyorsun." "Hiç de değil, daha biraz önce sana kitap okumadım mı?" demek yerine "Bebeğe bu kadar zaman ayırmam pek hoşuna gitmiyor." diyerek "Hayır, hiç hoşuma gitmiyor." diyerek duygularını ifade etmesini sağlayabilirsiniz.

*Kardeşler arasındaki karşılaştırmalardan kaçının. Ancak çocuğunda bir zamanlar küçük bir bebek olduğu, aynı bakım ve özenin kendisine de gösterildiği çocuğa anlatılabilir. Çocuğun küçülmüş giysileri, bebeklik fotoğrafları gösterilerek, o bebekken yaşanan anılardan ve onun sevimli hallerinden bahsedilerek kendini daha iyi hissetmesi sağlanabilir.

*Kardeşiyle ilgili karışık duyguları olan çocukların konu edildiği öyküler anlatmak, anne ya da babanın kendi kardeşiyle ilgili ilk hislerini paylaşması, çocuğun duygularını anlaması ve ifade etmesinde fayda sağlayabilir. Kardeşini sevmek zorunda olduğu söylenmemeli, "Sen artık ablasın" diyerek, yaşının üzerinde olgunluk bekleyip onun da hala çocuk olduğu unutulmamalıdır.

*Bebeğin gelişiyle birlikte 4-5 yaşlarındaki çocuğu ana okuluna göndermek doğru değildir. Bu durum kardeş kıskançlığını körüklediği gibi çocukta okul sendromunun gelişmesine ve çocuğun içine kapanık ya da saldırgan olmasına yol açabilir.

*Sevginizin eşit olduğunu göstermeye çalışmak yerine; her çocuğa, birbirinden ayrı olarak, sadece kendisine özel bir sevgi duyulduğunu göstermek daha doğru olacaktır.

*Her şeyin eşit olmasına değil, adil olmasına çalışılmalıdır. Örneğin, üç kardeşten ortanca çocuğun "Ahmet'lere kardeşim gidiyor, ama ben gidemiyorum, bu adil değil" şeklinde gösterdiği tepkiye "Kız kardeşinle geçimsizliği sürdürdüğün ve ona vurduğun için Ahmet'lere sadece ağbin gidebilir" biçiminde bir yaklaşım uygun olabilir.

*Kardeşinin giyebileceği, ona küçük gelen giysileri ve oynayabileceği oyuncakları beraber ayırmak işe yarayabilir, fakat vermek istemediği şeyler konusunda onu zorlanmamalıdır.

*Ailenin bütün olduğu duygusu herkes tarafından hissedilmelidir. Bunun için bütün ailenin birlikte yapabileceği, gezinti, piknik, alışveriş, film izleme gibi etkinliklere yer verilmelidir.

*Anne-baba çocukla mümkün olduğu her fırsatta birebir iletişime geçerse, birlikte ortak faaliyetlerde bulunurlarsa, çocuğa kardeşiyle ilgili ve evle ilgili küçük sorumluluklar verilirse çocuk kendini hala güvende ve hala sevilen, önem verilen bir kişi olarak hissedecektir.

*Kardeşler arasında kıskançlık hissettiğinizde onları birbirinden uzaklaştıracak değil, yakınlaştıracak ortamlar yaratın. Çocukların kavgalarında hakem rolünü almayın. Fiziksel şiddetin olmadığı durumlarda ana babanın araya girmemesi sorunun çözümünü kolaylaştırır.

*Dikkatinizi hemen, sorun çıkaran çocuğa yönetmek yerine, zarar gören çocukla ilgilenmek, kardeşi "mağdur, ezilen" olarak nitelendirmemek gerekir.

* Kim başlattı sorusunu sormaktan kaçınılmalıdır. Çünkü olayı kimin başlattığını öğrenmeye çalışmak çocukların birbirini suçlamasına neden olur. Her bir çocuğun kavganın çıkmasında aynı derecede suçlu olmasından yola çıkarak sonuçlarına eşit şekilde katlanmaları sağlanmalıdır.

* Çocukların kavga etmelerine mümkün olduğunca izin verilmemelidir. Çünkü çocuklar kavga ettikçe deneyim kazanırlar. Kavga ettiklerinde de seçenekler sunulabilir yada iyi geçinme kuralları koyulabilir.

*Kardeş çatışmasına engel olmanın tek yolu tek çocuk sahibi olmaktır. Çünkü iki yada daha çok çocuğun aynı ortamı paylaşması kaçınılmaz olarak çatışma yaratır.

* Kardeşler arasındaki kıskançlık ve geçimsizlik ne kadar yoğun olursa olsun birbirlerinden ayrı kaldıklarında çok özlerler. Bu durum, ilişkilerinin bazen çok bozuk olduğunu düşünseniz de aslında birbirlerini çok sevdiklerini açıklar.

NOT:www.turkish-media.com sitesinden alınmıştır.

KARDEŞ KISKANÇLIĞI

2009-09-29T16:34:00.002+03:00

İzleyemediyseniz buraya tıklayın...
http://www.agubugu.com/265565/yeni-cocuk-ve-buyuk-cocuk

HAYATIMIZ...

2009-09-28T11:15:00.003+03:00

Yeni bebişimizin gelişiyle hayatımızda bazı değişiklikler oldu.Ada pek belli etmese de kardeşini kıskandı.Onu çok seviyor aslında ama benim sürekli bebeği e.zirmek zorunda olmam,kızımızın da keyif yapıp uzun ve sürekli e..ek istemesi Ada için istenilmeyen bir durumdu.Tabi b durumla birlikte yavaş yavaş hırçınlıklar,mızmızlıklar başladı.Bağırarak ve ağlayarak birşeyler istemeler başladı.Biz Ada'da hiç böyle şeyler yaşamadık,biz de şaşırdık.Hala bağırmalar devam ediyor.Özellikle başkalarını görünce şımarmalar var,kendini belli etme çabası mı bilemiyorum.Aslında bizde dahil herkes Ada ile daha fazla ilgili.Ama bu döneminde geçici olacağını biliyorum.

Okula başlamadan 2 aylık dönemimizde dışarı çıkamamamız,Ada'nın evde sıkılması,her zaman oynadığımız oyunları bile oynayamamamız çok canını sıktı.Kızımızın da yatağında yatmamak için direnmesi - ki hala aynı sorunu yaşıyoruz- sürekli e..rek kucağımda uyuması Ada beyin sinirlerini bozdu.

Şimdi okula başladı.Bayram öncesi yarım günlük alıştırma turundaydık.Sabah bıakıyordum çıkışta alıyordu.Normalde aileler alıştırma döneminde sınıfta ya da bahçede bekliyorlar.Ben bebeğimizi evde bırakmak zorunda olduğum için geri eve dönüyordum.Ada beni ilk günden çok güzel uğurladı,sen eve git anne dedi.Ve sınıfta çok uyumluymuş.Zaten Ada'nın kendi yapısı böyle,uyumlu,ortama uyum sağlayan ama birşeyi yapmak istemezse de yapmayan bir çocuk.Okula oğlumu almaya gidince yine!! Ada'nın annesi olarak gurulandım,bütün veliler oğlumdan,ne kadar pozitif olduğundan bahsettiler bana.Bayram sonrası perşembe günü ilk defa tüm gün kaldı okulda.Öğlen uykusu sırasında bakmaya okula gittim.Bütün çocuklar yataklarını yere sermişler yatmışlar,öğretmen ilk olduğu için,çocukların hemen gözü korkmasın diye,tv de çizgi film açmşlar izliyorlardı.Ama o gün uyumamış galiba,akşam çok uykluydu.Ama o gün kendi anlatımıyla çok güzel geçmiş.Okulda mutlu.Orada bir sürü oyuncak olması,arkadaşlarının olması onu mutlu ediyor.O mutlu olunca ben de mutlu oluyorum.Acaba annem beni burada bırakıp gider mi,bir daha gelmezse ne yaparım,acaba annem evde ne yapıyor gibi korku ve düşüncelere sahip değil Ada bey.Benden ayrılmaya her zaman ne kadar hazırsa ben o kadar hazır değilim.Ben yavaş yavaş kendimi alıştırmaya çalışıyorum.''Sen rahat ol anne,ben okulda çok eğleniyorum'' diyor bana.Okulda beni düşünüyor musun annecim diyorum,yok anne düşünmüyorum,oyun oynuyorum diyor.Güleyim mi,ağlayayım mı bilemiyorum...

Onun mutlu olması en güzeli,umarım hep okula mutlulukla gidersin canım oğlum...Seni çok seviyorum...

NOT:Kızım ısrarla yatağında uyumayıp kollarımda uyumak istiyor.Yatağına yatırınca uyaıyor ve bir daha uyumuyor.Uykuya dalmayı bilmiyor,kendini uyandırıyor hemen.Sizler neler yaptınız,kendi başına uyumayı nasıl öğrttiniz,merak ediyorum.

2009-09-25T13:38:00.001+03:00

My Family from WiddlyTinks.com

2009-09-25T13:33:00.000+03:00

My Stick Family from WiddlyTinks.com

KIZIMIZIN YENİ FOTOĞRAFLARI

2009-09-22T22:45:00.002+03:00

BEBEKLERDE İŞİTME TESTİ

2009-09-15T14:53:00.004+03:00

Bebeklerde doğumdan sonra yapılan rutin testlerden biri işitme testi.Ama bizde biraz maceralı oldu.Doğum yaptığımız hastanenin çocuk doktoru -bir türlü o kadına ısınamadım - bebeğimi kontrole götürünce 1 ay içinde işitme testini mutlaka yaptırmam gerektiğini söyledi.Tamam dedim.Küçük kızımın aşılarını sağlık ocağında yaptıracağım için hem tanışmak manasında,hem de nasıl bir işlem yapılacak manasında sağlık ocağının yolunu tuttum.Oradaki doktor ve hemşireler de acele etmem gerektiğini 15 gün içinde işitme testini mutlaka yaptırmam gerektiğini söylediler.Aaaaa geç mi kaldım derken,hemen evimizin yakınındaki özel bir hastaneden randevu aldım.Muayene ile birlikte 85 TL işitme testine verecektim.Tamam dedim aldım bebeğimi gittim.O hastanedeki doktor da işitme testini yaptırmak için acele etmemem gerektiğini söyledi.Açıklaması da ; bebeklerin ilk zamanlarda doğumdan dolayı kulaklarında hala bir miktar sıvının olabileceğini bunun da testlerde yanlış sonuçlar çıkarabileceğini söyledi.Bebekler duymuyor çıkıyor,üzüntüden annelerin sütü kesiliyor dedi doktor bey.Bana mantıklı geldi.Tabi yine de kararsız kazım ben babamıza telefon açtım.O da yaptırma dedi.Sadece kontrol ettirdim ve tarttırdım bebeğimi.

Tabi kafam karıştı herkes farklı birşey söyleyince yok mu bunun doğrusu dedim.Yine kesin cevap almak için çok güvndiğimiz Ada'nın doktor amcası Vedat beyi aradım ve kendisinden randevu da aldım zira bu kadar çok doktor dolaşınca minik kızımın kilo almadı ortaya çıktı.Bunun normal olduğunu bildiğim halde endişelenen ben, acil güvendiğim doktora danışmazsam yanarım diye düşündüm.

Çocuklar konusunda insanın rahat konuşabileceği,herşeyi danışabileceği,düşüncelerine ve hekimliğine güvendği bir doktorunun olması bence harika birşey.Doktorumuz 2-3 aya kadar yaptırmamız gerektiğini söyledi ama mutlaka yaptırın dedi.Ben ''aslında herşeyi duyuyor,seslerden irkiliyor'' dedim.Ses düzeylerinden felan bahsetti,zaten kendisi dedi mutlaka yaptırmalıyım dedim.

İşitme testi için gittiğimiz merkezde bebeğin kulağına soktuğu küçük kulaklıkla ölçüm yapılıyor.Çok kısa ve zahmetsiz bir test ama biraz pahalı.Ama mutlaka aptırılması gereken bir test.Hatta bebek çok hareket etmesin diye e.m.z.i.rirken yapılıyor.Bu arada kilo ile ilgili tamamen stres yaşamamam gerektiğini sütümün ona yeteceğini ve onu besleyeceğini söyledi.2 günde bir tartırmaya gittik,sonra 1 hafta sonra gittik.Kızımız kilo alıyordu.Sağolsun doktorumuz çok yardımcı oldu.Zaten Ada ilk doğduğu zamanlarda doymayınca hastanedeki doktor bize mama önermişti,mecbur mamaya başlamıştık ama asla mamaya devam etmek istemiyorduk.İşte bizi mamadan kurtaran doktorumuzdur Vedat bey.zaten bu konuyla ilgili bir de yazı yazdım,yeni e-dergi minimui de.

Neyse çok uzattım yine.Minik kızım mızırdanmaya başladı bile.Çok uzun bile yazdım...Bu arada minik kızımızn aşılarını sağlık ocağında yaptıracağız,aylık kontrollerimize yine doktorumuza gideceğiz.Doktorumuz da aşılarda bir değişiklik olmayacağını,bazı aşıların sağlık ocağında yapılmadığını onları beraber tamamlayabileceğimiz söyledi.Biz yine kendi doktorumuzun aşı karnesini takip edeceğiz...

YENİ FOTOLAR...

2009-09-13T14:01:00.002+03:00

ARTIK BAŞLIK BULAMIYORUM..

2009-09-02T14:30:00.002+03:00

Geçen sefer yazımı yazarken kızım uyanmıştı.Şu anda yine uyanabilir,bu yüzden derin ve uzun mevzulara giremeyeceğim...Ama hayatımız güzel gidiyor...Kızım uyumak istemiyor...Yatırınca uyanıyor,uyumayan çocuklar bana denk geliyor.Ama şükürler olsun ki 2 tane sağlıklı harika yavrum,baktıkça şaşırıyorum,bunlar benim mi diye...Yarın 1 ayımız bitiyor...Abimiz deyakında okula başlayacak.Çocuğunuz varsa hayat süper hızlı akıp gidiyor...Ama daha programlı oluyorsunuz...Kızım tam bir süt manyağı,me.me yi ağzından çıkarmak istemiyor.Yalancısını ağzına almak istemiyo,Ada da hiç almamıştı,zorla alıştırayım dedim,kendim rahat etmek için ama almadılar...Neyse yine en kısa zamanda yeni rsimlerle ve hayatımızla ilgili daha ayrıntılı açıklamalarla döneceğiz....Bizi izlemeye devam edin...

MASKELERİMİZ

2009-08-27T13:06:00.002+03:00

2 Çocuklu hayata alışıyoruz yavaş yavaş.23 günlük küçük kızımız da halen hayata alışamadı,bazı düzensizlikleri var tabi.O da Ada gibi ısrarla kollarımda uyumak istiyor.Yatağına yatırınca uyanıyor.Ada'yı ben gece gündüz 5 ay boyunca kollarımda uyutmuştum.Yatağına yatırınca uyanırdı.Şimdi bu kız da çoğunlukla böyle yapıyor ama bu sefer kollarımda uyutamıyorum kızımı.Çünkü Ada var,sürekli ya çişi geliyor ya meyve istiyor,ya film izlemek istiyor,ya da herhangi bir şey.Bütün gün evde sıkılıyor tabi.Kızımız sürekli emmek istediğinden dışarı çıkamıyoruz.Kızımızın uyduğu nadir saatlerde hemen Ada ile Anaokulu dergimizi alıyoruz elimize,en çok sevdiği şey.Ya da kitap okuyoruz.Allah'tan kendi başına oyalanabilen bir çocuk Ada....

Kızım uyandı...bana mola...

ADACIM VE DOĞACIM...

2009-08-20T14:27:00.003+03:00

Ada ve Doğa çok iyiler maşallah.Ada şimdilik abi olmayı çok sevdi.Sürekli kardeşinin yanında.Ellemek,mıncıklamak,öpmek istiyor.Tabi bazen ayarını kaçırdığı da oluyor.Herkes dağıldı.Ben ve yavrularım başbaşa kaldık.Tabi dışarı çıkamıyoruz,Ada ile parka gidemiyoruz.O da enerjisini atamadığı için agresifleşebiliyor.Tabi bu da bize yansıyor.Kardeşimiz biraz dengemizi bozdu ama denge kurmamız uzun sürmeyecektir.Ada bey babası ile haftasonlarını başbaşa dışarda geçiriyor,biz de minik kızımız ile birlikte evdeyiz.Sürekli emmek istemesi dışarı çıkmamı engelliyor.Zaten daha 17 gün oldu.Bir düzen oturtunca bol bol dışarı çıkarız.Ada mutlu,ben mutlu....Minik kızımız sütünü içince mutlu...

Minik kızımız doktor kontrollerinde herşey normal ama hala kilo alamadı.Doğum kilomuza ulaşamadık daha.Cuma günü tekrar kontrolümüz var,umarım kızım kilo almıştır.Moralimiz bozuluyor yoksa....Ama boyumuz hemen 2 cm uzamış maşallah...Eller ve ayaklar uzun kızımızın...Şu an bir deri bir kemik ama umarım en kısa zamanda kilo alır....